دریچه‌ای به بیست‌وهشت سنت کهن فال‌گیری

فوثارک بزرگ — ۲۴ رون و سه انداز

رون پیش از آنکه ابزار فال باشد خط بود: «فوثارک» هم نام الفبا نیست، خود ترتیبش است — شش نشانه نخست را که پشت هم بخوانی می‌شود f-u-th-a-r-k. اینجا کهن‌ترین شکل این الفبا هست، همان ۲۴ نشانه‌ای که پیش از دوره وایکینگ نوشته می‌شد، در سه اَت هشت‌تایی که خود سنگ‌نبشته‌ها با نقطه‌گذاری از هم جدایشان کرده‌اند. سه انداز دارد: یک رون، سه رون به نام سه نورن — همان سه تکه‌ای که تاسیتوس در «ژرمانیا» از برداشتنشان گزارش داده — و صلیب پنج‌رونی. هر سنگ ایستاده یا وارونه (مرک‌استاو) خوانده می‌شود، اما نه همه‌شان: نُه رون از ۲۴ تا زیر چرخش صدوهشتاد درجه عیناً همان می‌مانند و هرگز وارونه نمی‌شوند، و شش‌تای این نُه در اَت هاگال‌اند — همان اَتی که از نیروهای بیرون از دست آدم می‌گوید. رون سفید هم نداریم: آن سنگ خالی ساخته ۱۹۸۲ است و در هیچ متن کهنی نشانی ندارد. دفتر فوثارک هم هست: معنی ایستاده و وارونه و اندرز هر ۲۴ رون.