否 · Pǐ
☰ آسمان بر فرازِ ☷ زمین — ۳ خطِ یانگ و ۳ خطِ یین.
کهن‌ترین لایهٔ کتاب؛ آنچه خودِ نقش دربارهٔ وضعِ خودش می‌گوید.
آدم‌های نااهل کار را پیش نمی‌برند. پایداریِ خردمند به کار نمی‌آید. بزرگ می‌رود و کوچک می‌آید.
تصویری که از کنارِ هم نشستنِ دو تری‌گرام ساخته می‌شود، و درسی که از آن گرفته‌اند.
آسمان بالا می‌رود و زمین پایین: هیچ‌کدام به دیگری نمی‌رسد. خردمند در چنین وقتی خود را پس می‌کشد و از جلوه فروختن می‌پرهیزد.
راه‌ها به هم وصل نیست: حرف‌ها منتقل نمی‌شود، آدم‌ها هم را نمی‌فهمند و هرچه فشار بیاورید کمتر جواب می‌گیرید. کارِ درست در چنین دوره‌ای عقب کشیدن و کوچک ماندن است. ایستایی هم مثلِ آرامش، دوام ندارد.
هر خط متنِ جداگانهٔ خودش را دارد، اما در فال فقط وقتی خوانده می‌شود که در پرتابِ سکه‌ها «متغیر» درآمده باشد — یعنی عددش ۶ یا ۹ شده باشد.
ایستایی به سر می‌رسد. اول بسته بود و حالا باز می‌شود؛ همین برگشت، خبرِ خوش است.
ایستایی دارد تمام می‌شود. خردمند بخت می‌آورد، اما زیرِ لب می‌گوید: «اگر بیفتد؟ اگر بیفتد؟»
کسی که فرمان می‌گیرد خطایی نمی‌کند. همراهانش هم در برکت شریک می‌شوند.
باری بر دوش می‌کشند که مایهٔ شرم است. کسی جایی نشسته که جایش نیست.
تحمل می‌کنند و می‌سازند. برای آدمِ کوچک بخت است و خردمند در همین ایستایی راهش را می‌رود.
علفِ کوهی را که بکشی، ریشه‌ها با آن بیرون می‌آید. پایداری بخت می‌آورد؛ کنار کشیدن، جمعی است.
آسمان، خالص‌ترین یانگِ باگوا: نیرویی که آغاز می‌کند، فرمان می‌دهد و نمی‌ایستد. هرجا بیاید از اراده، ابتکار و پدر و بزرگ‌ترِ ماجرا می‌گوید.
زمین، خالص‌ترین یینِ باگوا: پذیرفتن، پروردن، حمل کردن و همراه شدن. هرجا بیاید از صبر، جمع و مادرِ ماجرا می‌گوید.
هر هگزاگرام سه همسایهٔ معنایی دارد: هسته‌ای که از دلش بیرون می‌آید، قرینه‌ای که هر شش خطش برعکس است، و واژگونی که همین نقش از سرِ دیگر خوانده شود.
نصب اپلیکیشن شیراز