觀 · Guān
☴ باد بر فرازِ ☷ زمین — ۲ خطِ یانگ و ۴ خطِ یین.
کهن‌ترین لایهٔ کتاب؛ آنچه خودِ نقش دربارهٔ وضعِ خودش می‌گوید.
شست‌وشو انجام شده، اما هنوز قربانی نکرده‌اند. صداقتی هست، سنگین و باوقار: در چنین وقتی نگاه کردن، خودش کار است.
تصویری که از کنارِ هم نشستنِ دو تری‌گرام ساخته می‌شود، و درسی که از آن گرفته‌اند.
باد بر فرازِ زمین می‌وزد. شاهانِ کهن به هر گوشه سر می‌زدند، مردم را می‌دیدند و آموزش می‌دادند.
وقتِ عمل نیست، وقتِ دیدن است — هم دیدنِ وضع از بالا و هم دیدنِ اینکه دیگران شما را چگونه می‌بینند. در این هگزاگرام، تماشا خودش نوعی اثرگذاری است: کسی که درست می‌ایستد، بی حرف زدن هم بر دیگران اثر می‌گذارد.
هر خط متنِ جداگانهٔ خودش را دارد، اما در فال فقط وقتی خوانده می‌شود که در پرتابِ سکه‌ها «متغیر» درآمده باشد — یعنی عددش ۶ یا ۹ شده باشد.
به زندگیِ او نگاه کن. اگر خردمند باشی، خطایی نیست.
به زندگیِ خودت نگاه کن. اگر خردمند باشی، خطایی نیست.
روشناییِ سرزمین را می‌بیند. سودمند است که مهمانِ فرمانروا باشد.
به زندگیِ خودت نگاه کن، تا بدانی وقتِ پیش رفتن است یا عقب نشستن.
از لای در نگاه می‌کند. برای زنی که خانه‌نشین است بخت دارد، برای دیگران نه.
نگاهِ کودکانه. برای آدمِ معمولی خطایی نیست، اما برای خردمند مایهٔ شرم است.
باد و چوب: چیزی که بی سروصدا و پیوسته نفوذ می‌کند و ریشه می‌دواند. هرجا بیاید می‌گوید کار با فشارِ آرام پیش می‌رود، نه با ضربه.
زمین، خالص‌ترین یینِ باگوا: پذیرفتن، پروردن، حمل کردن و همراه شدن. هرجا بیاید از صبر، جمع و مادرِ ماجرا می‌گوید.
هر هگزاگرام سه همسایهٔ معنایی دارد: هسته‌ای که از دلش بیرون می‌آید، قرینه‌ای که هر شش خطش برعکس است، و واژگونی که همین نقش از سرِ دیگر خوانده شود.
نصب اپلیکیشن شیراز