賁 · Bì
☶ کوه بر فرازِ ☲ آتش — ۳ خطِ یانگ و ۳ خطِ یین.
کهن‌ترین لایهٔ کتاب؛ آنچه خودِ نقش دربارهٔ وضعِ خودش می‌گوید.
آراستگی کامیابی دارد، اما در کارهای کوچک. در چنین وقتی رفتن به جایی سودمند است، به شرطِ آنکه کارِ خرد باشد.
تصویری که از کنارِ هم نشستنِ دو تری‌گرام ساخته می‌شود، و درسی که از آن گرفته‌اند.
آتش در دلِ کوه. خردمند کارهای روزمره را روشن می‌کند، اما جرئت نمی‌کند سرنوشتِ بزرگ را با ظاهر تعیین کند.
شکل و ظاهر در این ماجرا اهمیت دارد: نحوهٔ گفتن، آراستنِ کار، احترامِ صوری. اما هگزاگرام هشدار می‌دهد که آراستگی جای جوهر را نمی‌گیرد. برای کارهای کوچک کافی است؛ برای تصمیمِ بزرگ باید به خودِ اصل نگاه کرد.
هر خط متنِ جداگانهٔ خودش را دارد، اما در فال فقط وقتی خوانده می‌شود که در پرتابِ سکه‌ها «متغیر» درآمده باشد — یعنی عددش ۶ یا ۹ شده باشد.
آراستگیِ ساده و بی‌رنگ. خطایی نیست — بهترین زینت، نبودنِ زینت است.
آراستگی در باغِ تپه‌ها. بستهٔ ابریشمش کوچک و ناچیز است؛ شرمساری هست، اما پایان خوش است.
آراستگی یا سادگی؟ اسبِ سفید بال درمی‌آورد. آنکه می‌آید دزد نیست، خواستگار است.
آراسته و درخشان. پایداریِ همیشگی بخت می‌آورد؛ در همین حالِ خوش نمان.
ریشش را می‌آراید. تزیینی که به چیزِ دیگری وابسته است، خودش استقلالی ندارد.
انگشتانِ پایش را می‌آراید. گاری را رها می‌کند و پیاده می‌رود.
کوه که سرِ جایش ایستاده است: توقف، مرز، سکوت و تمرکز. خطِ یانگِ بالایش مثلِ سرپوشی است که جلوی ادامه دادن را می‌گیرد.
آتش، که تنها با چسبیدن به چیزی می‌سوزد: روشنایی، آگاهی، دیده‌شدن و زیبایی. میانِ تهی‌اش می‌گوید این روشنی به تکیه‌گاه نیاز دارد.
هر هگزاگرام سه همسایهٔ معنایی دارد: هسته‌ای که از دلش بیرون می‌آید، قرینه‌ای که هر شش خطش برعکس است، و واژگونی که همین نقش از سرِ دیگر خوانده شود.
نصب اپلیکیشن شیراز