離 · Lí
☲ آتش بر فرازِ ☲ آتش — ۴ خطِ یانگ و ۲ خطِ یین.
کهن‌ترین لایهٔ کتاب؛ آنچه خودِ نقش دربارهٔ وضعِ خودش می‌گوید.
درآویختن. پایداری سود می‌رساند و کامیابی می‌آورد. پروردنِ گاوِ ماده بخت می‌آورد.
تصویری که از کنارِ هم نشستنِ دو تری‌گرام ساخته می‌شود، و درسی که از آن گرفته‌اند.
روشنایی، دو بار. خردمند با پروراندنِ همین روشنایی، چهار سوی جهان را روشن می‌کند.
آتش تنها وقتی می‌سوزد که به چیزی چسبیده باشد؛ روشناییِ شما هم به تکیه‌گاهی نیاز دارد. این هگزاگرام از آگاهی و درخشش می‌گوید، اما یادآوری می‌کند که استقلالِ مطلق در کار نیست: بدانید به چه چیزی وابسته‌اید و آن را درست انتخاب کنید.
هر خط متنِ جداگانهٔ خودش را دارد، اما در فال فقط وقتی خوانده می‌شود که در پرتابِ سکه‌ها «متغیر» درآمده باشد — یعنی عددش ۶ یا ۹ شده باشد.
فرمانروا به لشکرکشی می‌رود. سرکرده را می‌گیرد و با پیروانش کاری ندارد. خطایی نیست.
اشک می‌ریزد، مثلِ سیل؛ آه می‌کشد و اندوه می‌خورد. بخت — همین شکستن، راه را باز می‌کند.
ناگهان می‌آید، می‌سوزاند، می‌میرد و دور انداخته می‌شود. شعله‌ای که یکباره بالا می‌گیرد نمی‌ماند.
در پرتوِ خورشیدِ غروب. یا کوزه می‌زنی و آواز می‌خوانی، یا از پیری می‌نالی. بدبیاری.
روشناییِ زرد. بختِ بزرگ — میانه‌روی، درست‌ترین جای ایستادن است.
ردِ پاها درهم و برهم است. اگر با احترام گام برداری، خطایی نیست.
آتش، که تنها با چسبیدن به چیزی می‌سوزد: روشنایی، آگاهی، دیده‌شدن و زیبایی. میانِ تهی‌اش می‌گوید این روشنی به تکیه‌گاه نیاز دارد.
آتش، که تنها با چسبیدن به چیزی می‌سوزد: روشنایی، آگاهی، دیده‌شدن و زیبایی. میانِ تهی‌اش می‌گوید این روشنی به تکیه‌گاه نیاز دارد.
هر هگزاگرام سه همسایهٔ معنایی دارد: هسته‌ای که از دلش بیرون می‌آید، قرینه‌ای که هر شش خطش برعکس است، و واژگونی که همین نقش از سرِ دیگر خوانده شود.
نصب اپلیکیشن شیراز