困 · Kùn
☱ دریاچه بر فرازِ ☵ آب — ۳ خطِ یانگ و ۳ خطِ یین.
کهن‌ترین لایهٔ کتاب؛ آنچه خودِ نقش دربارهٔ وضعِ خودش می‌گوید.
تنگنا، کامیابی. پایداری. برای آدمِ بزرگ بخت می‌آورد و خطایی نیست. حرف می‌زند، اما باورش نمی‌کنند.
تصویری که از کنارِ هم نشستنِ دو تری‌گرام ساخته می‌شود، و درسی که از آن گرفته‌اند.
دریاچه‌ای که آبش را کشیده‌اند. خردمند سرنوشتش را می‌پذیرد و به خواستِ خودش وفادار می‌ماند.
منابع ته کشیده است — پول، انرژی، اعتبار یا همه با هم. حرف زدن هم به جایی نمی‌رسد، چون در چنین وقتی کسی گوش نمی‌دهد. این دوره را باید با سکوت، پایداری و کمترین مصرف گذراند؛ حرف بعداً شنیده می‌شود.
هر خط متنِ جداگانهٔ خودش را دارد، اما در فال فقط وقتی خوانده می‌شود که در پرتابِ سکه‌ها «متغیر» درآمده باشد — یعنی عددش ۶ یا ۹ شده باشد.
در بندِ تاک گرفتار است و بر لبهٔ لغزنده. اگر بگوید «پشیمانم» و حرکت کند، بخت می‌آید.
بینی و پا بریده. از کسانی که جامهٔ سرخ دارند در تنگناست؛ آرام‌آرام گشایش می‌آید.
آرام‌آرام می‌آید، در گاریِ زرین. شرمساری هست، اما پایان خوش است.
به سنگ برمی‌خورد و بر خار تکیه می‌کند. به خانه می‌رود و زنش را نمی‌بیند. بدبیاری.
در خوردن و نوشیدن گرفتار است. جامهٔ سرخِ زانو از راه می‌رسد؛ رفتن بدبیاری است اما خطایی نیست.
زیرِ درختِ بی‌برگ می‌نشیند و به درهٔ تاریک می‌افتد. سه سال کسی او را نمی‌بیند.
دریاچه‌ای که آرام و گشوده است: خوشی، گفت‌وگو، هم‌نشینی و دهانِ باز. لبهٔ نرمِ بالایش می‌گوید این نیرو با گشودگی کار می‌کند، نه با فشار.
آب در گودال: خطر، ژرفا، دشواری و کارِ سخت. اما آب راهِ عبور را هم نشان می‌دهد — پایین می‌رود، پر می‌کند و بعد جلو می‌رود.
هر هگزاگرام سه همسایهٔ معنایی دارد: هسته‌ای که از دلش بیرون می‌آید، قرینه‌ای که هر شش خطش برعکس است، و واژگونی که همین نقش از سرِ دیگر خوانده شود.
نصب اپلیکیشن شیراز