鼎 · Dǐng
☲ آتش بر فرازِ ☴ باد — ۴ خطِ یانگ و ۲ خطِ یین.
کهن‌ترین لایهٔ کتاب؛ آنچه خودِ نقش دربارهٔ وضعِ خودش می‌گوید.
دیگ. بختِ والا و کامیابی. آنچه در دیگ پخته می‌شود، هم خوراکِ آدم است و هم پیشکشِ آسمان.
تصویری که از کنارِ هم نشستنِ دو تری‌گرام ساخته می‌شود، و درسی که از آن گرفته‌اند.
آتش بر فرازِ چوب. خردمند جایگاهش را استوار می‌کند و سرنوشتش را سامان می‌دهد.
پس از دگرگونی، وقتِ ساختن است. دیگ ظرفی است که مواد خام را به چیزی خوردنی بدل می‌کند؛ کارِ شما هم همین است: پروردن، پختن، به سامان رساندن. این هگزاگرام از فرهنگ، آموزش و همکاری می‌گوید، نه از فتح.
هر خط متنِ جداگانهٔ خودش را دارد، اما در فال فقط وقتی خوانده می‌شود که در پرتابِ سکه‌ها «متغیر» درآمده باشد — یعنی عددش ۶ یا ۹ شده باشد.
دیگ حلقه‌ای از یشم دارد. بختِ بزرگ؛ همه‌چیز سود می‌رساند.
دیگ دستگیره‌ای زرد و حلقه‌ای زرین دارد. پایداری سود می‌رساند.
پایهٔ دیگ می‌شکند و خوراکِ شاهزاده می‌ریزد. رویش لکه می‌افتد؛ بدبیاری.
دستگیرهٔ دیگ عوض شده و راهِ برداشتنش بسته است. چربیِ قرقاول خورده نمی‌شود؛ اما باران می‌آید و پشیمانی می‌رود.
دیگ پر است. همراهانم حسادت می‌کنند، اما نمی‌توانند آسیبی برسانند. بخت.
دیگ را وارونه می‌کنند تا ته‌ماندهٔ کهنه بیرون بریزد. کنیزی را برای فرزندش می‌گیرند؛ خطایی نیست.
آتش، که تنها با چسبیدن به چیزی می‌سوزد: روشنایی، آگاهی، دیده‌شدن و زیبایی. میانِ تهی‌اش می‌گوید این روشنی به تکیه‌گاه نیاز دارد.
باد و چوب: چیزی که بی سروصدا و پیوسته نفوذ می‌کند و ریشه می‌دواند. هرجا بیاید می‌گوید کار با فشارِ آرام پیش می‌رود، نه با ضربه.
هر هگزاگرام سه همسایهٔ معنایی دارد: هسته‌ای که از دلش بیرون می‌آید، قرینه‌ای که هر شش خطش برعکس است، و واژگونی که همین نقش از سرِ دیگر خوانده شود.
نصب اپلیکیشن شیراز