دخترِ شوهرکرده

زن سبد را می‌گیرد و چیزی در آن نیست؛ مرد گوسفند را می‌بُرد و خونی نمی‌آید. هیچ چیز سود نمی‌رساند.

شاه دخترش را شوهر می‌دهد. جامهٔ او از جامهٔ کنیزش ساده‌تر است. ماه که نزدیکِ پُر شدن است، بخت می‌آورد.

موعدِ ازدواج می‌گذرد. تأخیری هست، اما وقتش خودش می‌رسد.

دختر با آرزو در انتظار است. برمی‌گردد و به همسرِ دوم بودن تن می‌دهد.

یک‌چشم که می‌بیند. پایداریِ آدمِ گوشه‌نشین سود می‌رساند.

دختر به‌عنوانِ همسرِ دوم می‌رود. لنگی که راه می‌رود؛ رفتن بخت می‌آورد.