اشعار شاعران شیراز

خلیلی الهدی انجی و اصلح

ولکن من هداه الله افلح

چنین است آئین گردان سپهر

که گاهیش کینه بود گاه مهر

تا بوی روح پرور او در مشام ماست

انفاس نافه ختنی در کلام ماست

سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد

چمن ز لطف هوا نکته بر جنان گیرد

ای وصل تو اصل زندگانی

وی روی تو مایهٔ جوانی

قادرا، پاکا به درگاهت پناه آورده‌ام

سر ز ره گر برده بودم، سر به راه آورده‌ام

از درد دلم خبر نداری

زان فارغی از فغان و زاری

دوا خواهم ز تو ادراکم اینست

هلاک آن لبم تریاکم اینست

ساقی قدحی ده و دل از غم برهان

جان را ز خیال هر دو عالم برهان

ای بصفا انجمن آرای حسن

حسن ز رویت بتماشای حسن

شاهی که بر سرست ز لولاک افسرش

تشریف کبریاست ز دادار در برش

اگر این نکهت از آن طره چین در چین است

نتوان گفت که نافه ز غزال چین است

دیوانه شد دل در برم زنجیر زلف یار کو

تسبیح افتاد ازکفم آن زلف چون زنار کو

خواستم یک روز بی غم، در جهان باشم نشد

داد داد از دست غم، فریاد از بیداد غم

مگر نسیم به زلف تو شب مکان گیرد

که بامداد جهان را به مشک بان گیرد